dr-bjarni-mar-magnussonUmfjöllun Fasta alþjóðadómstólsins frá árinu 1923 um fullveldishugtakið er fyrir löngu orðin sígild. Bjarni Már Magnússon, doktor í lögum og sérfræðingur við lagadeild HR, skrifar hér um dóminn sem tekur afstöðu til spurningarinnar hvernig ríki gæti verið fullvalda og á sama tíma skuldbundið að alþjóðalögum með samningum við önnur ríki.

Í grein sinni segir dr. Bjarni Már meðal annars:

„Algengt er þessi misserin að vísa í hugtakið fullveldi máli sínu til stuðnings þegar rætt er um samskipti við erlend ríki og alþjóðastofnanir. Oft vill þó gleymast  að í hugtakinu felst vald til að gera samninga við önnur ríki og gerast aðili að alþjóðastofnunum.

Fyrir 90 árum síðan, þann 17. ágúst 1923, tæpum fimm árum eftir að Ísland varð fullvalda, kvað Fasti Alþjóðadómstóllinn, fyrirrennari Alþjóðadómstólsins í Haag,  upp dóm í hinu svonefnda S.S. Wimbledon máli. Umfjöllun dómsins um fullveldishugtakið er fyrir löngu orðin sígild og oft á tíðum vísað til hennar í fræðaskrifum sem og af alþjóðlegum dómstólum. Í málinu þurfti dómstóllinn að taka afstöðu til spurningarinnar hvernig ríki gæti verið fullvalda og á sama tíma skuldbundið að alþjóðalögum með samningum við önnur ríki. Í stuttu máli, komst dómstóllinn að þeirri niðurstöðu að ríki sem tekur á sig skuldbindingar með þjóðréttarsamningi væri ekki að skerða fullveldi sitt, heldur að nota það.“

Sjá grein dr. Bjarna Más Magnússonar í heild sinni á vef Háskólans í Reykjavík.