Samþykkt Evrópusambandsins um að hefja aðildarviðræður við Ísland þýðir ekki að Ísland verði aðildarríki ESB. Það ræðst ekki fyrr en þjóðin greiðir atkvæði um aðildarsamning. En einhverra hluta vegna verður maður sífellt vondaufari um að Evrópuumræðan hér komist á það plan að vera byggð á grunni staðreynda.

Hér tíðkast að búa til allskonar gróusögur herskyldu, fiskimiðin fyllist af útlendum togurum og þjóðin farist úr matareitrun. Þó svo tugir þúsunda íslendinga ferðist þangað árlega og nærist og komist heim lifandi.

Icesave-málið ber ætíð á góma þegar aðild er rædd. Það liggur fyrir að íslenskt efnahagslíf mun ekki ná sér af stað án þess að Icesave-deilan leysist, það er algjörlega óháð hugsanlegri ESB-aðild. En þeir sem eru andstæðir ESB nýta sér þennan hnút til þess að afvegaleiða umræðuna.

Einnig er vinsæl klisja hjá þessum einstaklingum að einhverjir útlendingar ásælist íslenskar auðlindir, fyrirtæki og allt sem íslenskt er. Á sama tíma eru íslensk útgerðarfyrirtæki að fjárfesta í útgerðum innan ESB. ESB á engar auðlindir. Danir og Bretar eiga t.d. sínar gas- og olíulindir í Norðursjó. Finnar eiga sín skóglendi og þannig mætti lengi telja. Það háir íslensku atvinnulífi og bankastarfsemi hversu ófúsir erlendir fjárfestar eru við að koma hingað með fjármuni, sama þó við bjóðum upp á vildarkjör í sköttum og raforkuverði.

Íslendingar virðast trúa því að útlendingar séu ákaflega uppteknir af því hvað Íslendingar séu að gera. Ég hef í gegnum árin unnið töluvert á norðurlöndum, Verið þar við nám, auk þess að börn mín hafa verið þar við nám og vinnu árum saman. Norðurlandamönnum er slétt sama hvað við erum að gera. Þeir eru undrandi á óreiðunni hér og þeirri pólitísku sjálfheldu sem við höfum búið okkur.

Norðurlandamenn ásamt Þjóðverjum, Bretum og Hollendingum benda á að hrunið var alíslenskt, íslenskir bankar með Seðlabankann í broddi fylkingar stjórnað af íslendingum fóru á hausinn og tóku íslensk fyrirtæki og heimili með sér. Íslendingar verði að standa sjálfir skil á þeim skuldum sem þeir hafa steypt sér í.

Íslenskir útvegsmenn vilja sitja að gjafakvótanum og berjast gegn ESB aðild. Þeir græða á stöðu krónunnar á meðan íslenskum heimilum blæðir, skuldir halda áfram að hækka og kaupmáttur fellur. Afstaða útvegsmanna er andstæð velferð íslensku þjóðarinnar. Ef fjárfestingahöft í sjávarútvegi yrðu afnumin myndi það einfaldlega þýða að einhverjir sem eru hæfari til að reka sjávarútvegsfyrirtæki gætu eignast þau, gegn því berjast sérhagsmunamenn.

Við erum sífellt að telja okkur í trú um að við séum mest og best. En ef við lítum yfir farinn veg sjáum við hvernig krónan og einangrunarstefnan hefur farið með okkur. Leiðin út úr kreppunni er ekki viðhald einangrunar. Við verðum að byggja upp alþjóðlegra samfélag með beinum tengingum.

Einungis helmingur Íslendinga hefur lokið framhaldsskólaprófi á meðan samsvarandi hlutfall hjá öðrum evrópuþjóðum er 80 jafnvel 90%. Við erum ekki heimsk. En sú tíð er liðinn að við getum reddað þessu með því að böðlast í gegnum eina vertíð eða byggjt upp eina stóra virkjun og álver.

Íslendingar eru að verða fáfróðir vegna einangrunarstefnu sinnar. Unga fólkið hefur ekki áhuga á að vinna láglaunastörf í fiskvinnslu eða landbúnaði. Það er farið og þeir sem eru við nám koma ekki heim. Menntun leiðir af sér víðsýni og flettir ofan af þröngsýnum einangrunarsinnum. Sjálfumglöð heimskan hefur verið hér við völd, eins og blasir við okkur öllum í dag og álit Íslands hefur fallið gríðarlega.

Guðmundur Gunnarsson.