Við megum síst af öllu ganga að þessu viðfangsefni með þrá um forna innilokun og einangrun, alteknir af ótta og kjarkleysi. Við verðum að sýna reisn og styrk og forðast einangrunarþörf og minnimáttarkennd

Þessi krafa gengur í raun svo skammt að það er með lífsins ólíkindum að hér þurfi þúsundir manna að safnast saman í hverri viku til að halda henni á lofti.

Þetta er voðalega einfalt mál: við erum að biðja um lýðræði. Rétt til að taka ákvarðanir fyrir okkur sjálf.

Þeir láta sem þeir hafi aðeins skyldum að gegna við landsfund síns flokks. Þetta er svo rangt. Þeir hafa skyldum að gegna við allt samfélagið og sáttmálann sem við beygjum okkur undir, lýðræðið. Ég finn óþef af gerræði og valdníðslu.

Við höfum breyst. Við látum ekki bjóða okkur svona kjaftæði lengur. Við lærðum af hruninu, við mætum á Austurvöll dag eftir dag og krefjumst þess að þau hlusti á okkur, að þau standi við gefin loforð, sýni okkur virðingu og læri eitthvað af reynslunni.

Við þurfum að standa hér í öllum veðrum, aftur og aftur, til þess að halda lífinu í mestu lágmarkskröfu sem hægt er að hugsa sér: að menn standi við orð sín.

Við viljum ekki að stjórnvöld séu „þúfa í vegi“ og hindrun fyrir starfi fólks og fyrirtækja. Við krefjumst þess að stjórnvöld viðurkenni vilja þjóðarinnar og standi við gefin lofor

Betra er heilt en illa gróið. Því miður verður sambandið á milli þessarar ríkisstjórnar og kjósenda aldrei meira en gróið úr þessu.
Það verður aldrei heilt aftur.

Það er munur á gremju og réttláttri reiði – og við erum mörg hver okkar seinreitt til reiði. En er ekki mælirinn orðinn fullur?

Það er ekki hægt að segja annað en framganga oddvita ríkisstjórnarinnar, sem báðir tilheyra nýrri kynslóð forystumanna valdi manni miklum vonbrigðum.